Super-Rafale, Mirage NG: Η Γαλλία πρέπει να μελετήσει μια μεσοπρόθεσμη εναλλακτική λύση στο SCAF

Το να πούμε ότι το πρόγραμμα πολεμικών αεροσκαφών νέας γενιάς SCAF, το οποίο συγκεντρώνει τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ισπανία, βρίσκεται επί του παρόντος σε κατηφορική πορεία θα ήταν υποτιμητικό. Μετά από αρκετά επεισόδια έντασης σχετικά με τη βιομηχανική κοινή χρήση μεταξύ Παρισιού, Βερολίνου και Μαδρίτης, το πρόγραμμα βρίσκεται τώρα σε αναμονή ενόψει της αδύνατης συμφωνίας που η Γερμανία και η Airbus Defense & Space προσπαθούν να κάνουν το Παρίσι και την Dassault Aviation να αποδεχθούν, και η οποία θα υποχρεώσει ο γαλλικός αεροναυτικός όμιλος να μοιραστεί την πιλοτική λειτουργία του πρώτου πυλώνα σχετικά με τη σχεδίαση του μαχητικού Next Generation Fighter, ή NGF, με τον Γερμανό ομόλογό του. Εδώ και αρκετές εβδομάδες, η κατάσταση έχει παγώσει τελείως, Eric Trappier, Διευθύνων Σύμβουλος της Dassault Aviation, πολλαπλασιάζοντας συνεχώς δηλώσεις στα ΜΜΕ για να γίνει γνωστό ότι η ομάδα του δεν θα έκανε επιπλέον παραχωρήσεις στην Airbus DS. Η θανατηφόρα τροχιά που ακολούθησε το πρόγραμμα φαίνεται ότι έφτασε ακόμη και στο Βερολίνο, από τότε σύμφωνα με έκθεση του γερμανικού υπουργείου Άμυνας, οι γερμανικές αρχές θα ήταν έτοιμες να εγκαταλείψουν το πρόγραμμα SCAF, ενόψει των βαθιών αποκλίσεων των οποίων αποτελεί το αντικείμενο.

Σημειώστε, από αυτή την άποψη, την εξαιρετική διακριτικότητα των γαλλικών αρχών σχετικά με αυτό το θέμα. Εάν είναι αλήθεια ότι η εκτελεστική εξουσία έχει πιθανώς πολλά θέματα να ασχοληθεί σήμερα, είναι ωστόσο αλήθεια ότι το πρόγραμμα SCAF, όπως και το βαρύ θωρακισμένο αντίστοιχό του το MGCS, είναι πάνω απ' όλα απορρέουσες από μια κοινή πολιτική βούληση μεταξύ του Εμανουέλ Μακρόν και της Άνγκελα Μέρκελ. πρώτον για να δώσει ουσία στη φιλοδοξία του για την ευρωπαϊκή άμυνα, το δεύτερο ως διέξοδο από τις δυσκολίες που αναμενόταν για τη Γερμανία μετά την άφιξη του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο το 2016. Έκτοτε, το πλαίσιο έχει αλλάξει βαθιά, από τότε που ο Τζο Μπάιντεν αντικατέστησε τον Τραμπ και επανεκκίνησε τη διατλαντική συνεργασία και τον κεντρικό ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών στο ΝΑΤΟ. Όσο για τις επαναλαμβανόμενες πρωτοβουλίες του Εμανουέλ Μακρόν υπέρ μιας Ευρώπης της Άμυνας, όλες έχουν παραμείνει νεκρά γράμματα μεταξύ των Ευρωπαίων γειτόνων του. Μόνο τα προγράμματα SCAF και MGCS παραμένουν για να υποστηρίξουν αυτή τη φιλοδοξία, παρόλο που βρίσκονται τώρα αντιμέτωπες με ορισμένες βιομηχανικές, επιχειρησιακές και δογματικές πραγματικότητες, ομολογουμένως απόλυτα ταυτισμένες εδώ και πολύ καιρό, αλλά που σήμερα δεν αντισταθμίζονται πλέον από την ισχυρή πολιτική θέλησης του Μακρόν. -Ζευγάρι Μέρκελ.

Η παρουσίαση του μοντέλου NGF του προγράμματος SCAF στην Αεροπορική Έκθεση του Παρισιού 2019

Όπως και να έχει, με το περισσότερο από ζοφερό μέλλον που διαμορφώνεται για το SCAF, είναι δύσκολο να δούμε πώς ένας πολιτικά αποδυναμωμένος Εμμανουέλ Μακρόν και ένας Όλαφ Σολτς που είναι πιο ατλανιστής από ποτέ θα μπορούσαν να επενδύσουν για να τον σώσουν, κάτι που δεν θα όχι χωρίς να θέτει σημαντικές προκλήσεις για τη γαλλική αμυντική βιομηχανία, αλλά και κυρίως για τις αεροπορικές και ναυτικές δυνάμεις της χώρας, καθώς έχει ξεκινήσει ένας νέος τεχνολογικός αγώνας εξοπλισμών. Ομολογουμένως, για την Dassault Aviation, το Rafale έχει τη δυνατότητα εξέλιξης να κρατήσει τη γραμμή για αρκετές δεκαετίες. Ωστόσο, και χωρίς αμφιβολία για το γεγονός ότι μια τέτοια υπόθεση θα ταίριαζε απόλυτα στον κατασκευαστή και τους μετόχους του όταν το βιβλίο παραγγελιών της Rafale είναι γεμάτο για 10 χρόνια, ο περιορισμός στην επαναληπτική ανάπτυξη του αεροσκάφους τα επόμενα χρόνια θα μπορούσε να οδηγήσει σε σκλήρυνση του τεχνογνωσία και ανταγωνιστικές επιδόσεις όλου αυτού του κλάδου, που είναι κρίσιμος για την οικονομία και την Εθνική Άμυνα. Σε αυτό το πλαίσιο, μπορούν να μελετηθούν 3 υποθέσεις για την αντιμετώπιση αυτών των βιομηχανικών, τεχνολογικών προκλήσεων και προκλήσεων ασφάλειας: ο σχεδιασμός ενός Super-Rafale, αυτός ενός Mirage NG, καθώς και η επανεκκίνηση του SCAF με άλλους εταίρους, Ευρωπαίους ή μη. .

Το Super-Rafale: ένας μαχητής μετάβασης

Το Rafale είναι ένα τρομερό μαχητικό αεροσκάφος και η εξαγωγική του επιτυχία είναι μια τέλεια απόδειξη αυτού, ιδιαίτερα ενόψει των επιθετικών και ελκυστικών προσφορών από τις αμερικανικές βιομηχανίες με τα F-35, F-16V και F-15EX. Πέρα από τις προηγμένες επιδόσεις του και τη μοναδική του ευελιξία στην αγορά, το Rafale λάμπει πάνω από όλα από την ικανότητά του να εξελίσσεται, σε σημείο που το πρώτο Rafale F1 που παραδόθηκε στο Γαλλικό Ναυτικό στις αρχές της δεκαετίας του 2000 μεταφέρθηκε σε στάνταρ F-3R omnirole, εξοπλισμένο με το ραντάρ EASA RBE2 και τον πύραυλο Air-Air μεγάλου βεληνεκούς Meteor, και ότι θα φέρουν ακόμη και στο μέλλον το πρότυπο F4 και τις δυνατότητές του που καταπατούν την 5η γενιά. Ωστόσο, ο σημερινός σχεδιασμός του Rafale αρχίζει να φτάνει στα όριά του, γεγονός που οδήγησε τη Dassault να σχεδιάσει την εξέλιξη του F4 σε δύο πρότυπα, το ένα για αεροσκάφη από προηγούμενες παρτίδες και το άλλο για νέα αεροσκάφη, έτσι ώστε να έχει νέες δυνατότητες κλιμάκωσης στο μελλοντικός. Αυτή η αρχή θα μπορούσε να επεκταθεί όπως συνέβαινε στην περίπτωση του Gripen E/F έναντι του Gripen C/D, του F/A-18 E/F Super Hornet έναντι του Hornet ή του Super-Etendard έναντι του Etendard, δηλαδή να σχεδιάσει, σχετικά βραχυπρόθεσμα, ένα νέο Rafale προσαρμοσμένο στις μελλοντικές ανάγκες, ιδίως σε εκείνες προς τις οποίες το σημερινό Rafale δεν θα μπορέσει να εξελιχθεί.

Η εξαιρετική επεκτασιμότητα του Rafale επέτρεψε στο γαλλικό ναυτικό να φέρει το Rafale M του από το πρότυπο F1 στο πρότυπο F3R

Το υπόλοιπο αυτού του άρθρου είναι μόνο για τους συνδρομητές

Άρθρα πλήρους πρόσβασης είναι διαθέσιμα στο " Δωρεάν είδη". Οι συνδρομητές έχουν πρόσβαση στα πλήρη άρθρα Analyses, OSINT και Synthesis. Τα άρθρα στα Αρχεία (πάνω από 2 ετών) προορίζονται για συνδρομητές Premium.

Από 6,50 € το μήνα – Χωρίς δέσμευση χρόνου.


Σχετικές θέσεις

Meta-Άμυνας

ΔΩΡΕΑΝ
VOIR